تفاله های افکار

به مطالب بعضی وبلاگ ها که نگاه میکنم، امید به زندگی و زیبایی های جهان هستی و اتفاقات جورواجور خوش یمن، مثل نور آزاردهندهٔ پروژکتور چشمام رو میزنه. مگه قرار نبود همه با هم غمگین باشیم و دم به دقیقه منتظر معجزه؟! نه که کسی مجبور باشه تا همرنگ جماعت بشه (هرچند این قضیه چندانم همرنگ شدن نیست، هم دل شدنه)؛ ولی آخه.

چی بگم. یسریا از یه کهکشان دیگه اومدن لابد.

توی این بگیر و ببند، پنل بیان هم به کلکسیون موارد بالا برنده کورتیزول اضافه شده. انگار همش منتظرم که یه اتفاقی بیفته، یه کامنت جنجال برانگیز ببینم یا یه چیزی ذهنمو درگیر کنه؛ ولی خبری نیست. بنظر میرسه که از 5 سال پیش شرطی شدم و اکثر کساییم که اینجان، منو نمیشناسن. منم همینطور. هدفمم از نوشتن نمیدونم چیه راستش. شاید دنبال اون به اصطلاح "نورِ حقیقت" هستم راجب کسی که بودم و کسی که شدم و اینکه آیا ارزشش رو داشت؟! به گمانم دارم جای اشتباهی دنبالش میگردم. هیچی بوی قدیمارو نمیده. با این همه، هر از چند گاهی آرزو میکنم کاش دکمه Undo وجود خارجی داشته باشه و یه دانشمندی از بلاد کفر (یا از همین بلاد خودمون، مگه ما چی کم داریم) کشفش کنه. البته با این وضعیت اینترنت فکر کنم ما خبر دار نشیم.

نهایتا چیزی تغییر نمیکنه. من همیشه دلتنگ گذشته خواهم بود حتی با دونستن آش دهن سوز نبودنش.

 

پ.ن 1: راجب قالب انقد دچار تردید شدم که امروز به سرم زد با ساده ترین چیزی که چشممو گرفت جایگزینش کنم. ولی نکردم. دلیل؟ اون یکی خیلی خشک بود. خیلی زیاد. (این یکی هم البته یه‌جورایی لوسه، برای من.)

پ.ن 2: چرا همه جا راجب جوانی از دست رفته میگن؟ مگه موضوع جدیدیه؟! با شروع قرن جدید به اینور یک بخشی در من توی همون حوالی دفن شد. خدایش بیامرزد.

پ.ن 3: اوپن آپ کردن اصلا با روحیاتم سازگار نیست. اصلا.